Σου δείχνω το φεγγάρι και κοιτάς το δάχτυλο, 2025
Το έργο μελετά την υπαρξιακή αποξένωση και πώς αυτή επηρεάζει τη δημιουργία ταυτότητας, καλώντας τον θεατή να αναλογιστεί τη στάση του στη σύγχρονη κοινωνία. Ένα κολάζ από ήχους, χαραγμένους στη συλλογική μνήμη ως τραυματικά γεγονότα, συναντά κραυγές κινημάτων που ζητούν αλληλεγγύη. Η καλλιτέχνιδα αναρωτιέται πώς τα σημερινά κινήματα παίρνουν θέση και προς τα πού μας μετακινούν; Ένα κινητό που καταγράφει και μια selfie μας φέρνουν αντιμέτωπους με τη ζοφερή πραγματικότητα: την ανάγκη να φωτογραφίσουμε και να «μείνουμε για πάντα», χωρίς να αναλογιστούμε τι σημαίνει να υπάρχουμε πραγματικά. Μια πρό(σ)κληση να νιώσουμε, να αναρωτηθούμε, να αντέξουμε να "μας δούμε", τη στιγμή που πρέπει να πάρουμε θέση. Να δούμε πέρα από τον καθρέφτη, επιμένοντας στο «μαζί» πέρα από το «εγώ».
Εγκατάσταση, ήχος
